شادی دروغین / نقد و بررسی نسخه آلفای We Happy Few

آزادی حق همه انسان هاست و محدود به هیچ نژاد و قومیتی نیست. حکومتی که این حق را از مردم بگیرد، دیر یا زود منحل خواهدشد؛ حتی اگر مردم زیادی پشتیبان آن باشند. گرفتن آزادی تنها بهمعنی محدودکردن زندگی مردم نیست. مخفیکردن حقایق خود میتواند یکی از این محدودیتها باشد. جامعهای را تصور کنید که در آن همه چیز زیبا نشان داده میشود ولی حقیقت چیز دیگری است. همه چیز رنگارنگ و روشن است ولی سیاهی و تاریکی حاکم شهر است. دیر یا زود کسانی پیدا میشوند که حقیقت را برملا میکنند. هیچ ظلمی پایدار نخواهد ماند.

استودیوی Compulsion Games که پیشتر عنوان ضعیف Contrast را عرضه کردهبود، اوایل سال میلادی ۲۰۱۶ در کمپین کیک استارتر ظاهر شدند و بازی جدید خود را معرفی کردند. در نمایشگاه E3 امسال، بازی آنها در لیست برترین نمایشها قرار گرفت و حال نسخه آلفای این عنوان در Xbox Preview و Early Access شبکه استیم در دسترس است. این نسخه مقدمهای بر داستان بازی اصلی است و نیمی از داستان زندگی یکی از سه شخصیت قابل بازی را بیان میکند. سازندگان اعلام کردهاند که در نسخه آلفا، ۵۰ درصد کار توسعه بازی انجام شدهاست و با انتشار آپدیتهای پیاپی، آن را کامل میکنند. تاریخ انتشار نسخه کامل این بازی هنوز مشخص نیست ولی مطمئنا در سال ۲۰۱۶ منتشر خواهدشد.

We Happy Few داستان مردمی را بیان میکند که در شهر Wellington Wells زندگی میکنند. وقایع بازی در سال ۱۹۶۴ رخ میدهد و زمانی است که حکومت تصمیم میگیرد با عرضه قرصهایی که Joy نام دارند، خود و شهر را زیبا و مناسب جلوه دهند، در حالی که حقیقت چیزی فراتر از این است. سربازان حکومت وظیفه دارند که مردم را وادار به استفاده از این قرصها کنند؛ البته کسانی هستند که از این قرصها استفاده نمیکنند و در قسمتی از این شهر حبس شدهاند. این گروه Downer نام دارند و شخصیت اصلی بازی هم عضوی از این گروه است. با این حال، شما هم میتوانید چشم از دیدن واقعیتها بکشید و با مصرف Joy، هیچ خاطره بدی را به یاد نیاورید. عمو جک اصلیترین شخصیت منفی We Happy Few است و مداوم مردم را به مصرف Joy تشویق میکند. او در هر تلویزیون و رادیویی حضور دارد و دروغهایش را به خورد مردم میدهد. مردم سادهلوح هم به تمامی سخنان دروغ و بیارزش او عمل و تمامی Downer ها را مجبور به استفاده از Joy میکنند. عمو جک بزرگترین دشمن این مردم است؛ در حالی که عده زیادی از آنها او را بهترین دوست و رهبر خود میدانند.

عمو جک اصلیترین شخصیت منفی We Happy Few است.

شخصیت اصلی بازی Arthur Hastings نام دارد و جدیترین مخالف عمو جک و نگهبانان اوست. تنها هدف او فرار از این سرزمین است و در طول بازی، باید با روشهای سخت و مختلفی بازی را به پایان برسانید. در طول بازی همواره مورد حمله مردم و نگهبانان قرار میگیرید و این کار را برای فرار بهشدت سخت میکند. داستان We Happy Few را میتوان تاحدودی به رمان ۱۹۸۴ شباهت داد و در واقع، اقتباسی پیش پا افتاده و ساده از این رمان است. دو بازی Bioshock و Metal Gear Solid V: The Phantom Pain را میتوان بهترین عناوین ساختهشده برپایه این رمان دانست. We Happy Few مقدمهای تقریبا مناسب دارد و این امید را به ما میدهد که شاهد داستان قدرتمندتری در ادامه باشیم. این بازی بیشتر سعی در رساندن مفاهیم گوناگونی دارد که در کمتر عناوینی به این مفاهیم پرداخته میشود. به نظر نمیرسد که We Happy Few قصد بیان ماجراجوییهای آرتور و دیگران را داشتهباشد و به همین دلیل، شاید مناسب همه گیمرها نباشد.

همانطور که میدانید، We Happy Few عنوانی در سبک بقاست و شما آزادی کامل در پایان رساندن مراحل به شیوه خود را دارید. میتوانید مراحل را کاملا مخفیانه بگذرانید یا اینکه با یک چوب به نبرد با دشمنان خود بروید. کافیاست تنها دو دقیقه از We Happy Few را انجام بدهید تا به شباهت بیاندازه این عنوان با Dishonored پی ببرید. نبردها و مبارزات در بازی اصلا در وضعیت مطلوبی قرار ندارند و تنها به ضربهزدن خلاصه میشود. شما ضربهای با یک لوله گاز یا چوب به دشمن خود میزنید و حال نوبت اوست. اگر زیرک باشید، میتوانید با فاصله گرفتن حملهاش را دفع کنید و ضربه بعدی را به او بزنید. در مواقعی هم که با چند نفر مقابله میکنید، شانس زندهماندن کمتری خواهید داشت. نوار سلامت همه شخصیتهای این بازی بسیار بیشتر از بازیهای دیگر است و ممکن است یک نبرد تنبهتن که در Dishonored حدود ده ثانیه به طول میانجامید، در We Happy Few بیش از چهل ثانیه زمان ببرد. سلاحهای بازی برخلاف آن چه که در تصاویر بازی دیدهبودید، از تنوع بسیار کمی برخوردارند و خیلی زود هم آسیب میبینند.

اما گیمپلی بازی ویژگیهای مثبت بسیاری دارد. سیستم Crafting بازی بسیار جالب طراحی شدهاست و همانند عناوینی مانند Fallout است. بسیاری از آیتمهایی که برای پیشروی در بازی نیاز خواهید داشت، از طریق این سیستم بهدست میآیند. همچنین استفاده از سیستم خستگی، گرسنگی و تشنگی است. پس از مدتی گشت و گذار در محیط بازی، نیاز به آب خواهید داشت. اگر همینطور ادامه دهید، تشنه خواهیدشد و در تمام این مدت، هرلحظه بیشتر از قبل خسته میشوید. هدف اصلی در این بازی فرار از شهر Wellington Wells است و با این محدودیتها نمیتوانید یک روزه از شهر خارج شوید. تاثیر استفاده از قرص Joy بهسرعت نمایان میشود. دیگر نیازی به آب و غذا نخواهید داشت و حتی خسته هم نمیشوید اما پس از تمامشدن تاثیر آن وضعیت جسمی شما آنقدر بد و وخیم میشود که مجبور میشوید قرص دیگری مصرف کنید و این همان اعتیاد است. پس از اتمام قرصها مطمئنا نمیتوانید کاری از پیش ببرید و میمیرید؛ البته مردن در این بازی کاملا متفاوت از بازیهای امروزی است. تنظیمات پیشفرض بازی به گونهای است که هیچ چکپوینت و سیوی نخواهید دید و اگر بمیرید، دوباره باید از ابتدای بازی پیشروی کنید. به همین دلیل است که میگوییم فرار از این شهر مخوف آسان نیست. با این حال، تنظیماتی در بازی وجود دارد که سختی بازی را تاحدودی کاهش میدهند و برای کسانی که نمیتوانند بازی را به اتمام برسانند، مناسب است.

پس از اتمام تاثیر Joy، وضعیت جسمی شما آنقدر وخیم میشود که مجبور به استفاده قرص دیگری میشوید. این همان اعتیاد در بازیست.

اما بزرگترین مشکل گیمپلی بازی مراحل آن است. نمیدانم چرا هر عنوانی را که نقد میکنم، این مشکل را کم و بیش دارد. در ابتدای بازی همهچیز خوب پیش میرود تا اینکه پس از اتمام Prologue بازی، همه چیز گنگ و نامعلوم میشود. آیتمهایی لازم خواهید داشت که معلوم نیست باید از کجا پیدا کنید، نمیدانید هدف از این مرحله چیست و چگونه این مرحله را به اتمام رساند. باید کاملا محیط بازی را زیر و رو کنید تا بتوانید دو نوار یا یک لوله گاز پیدا کنید. برخی مواقع نگهبانان به شما بدون هیچ دلیلی حمله میکنند و تمامی در های پیش رو بسته میشوند و باید از راهی دیگر بازی را ادامه دهید. حال هر لحظه بیشتر خسته میشوید و باید به Safe House برگردید تا کمی استراحت کنید. ممکن است We Happy Few تبدیل به سختترین، اعصابخردکن ترین و تلخترین بازی زندگیتان شود و دیگر نخواهید حتی به آن فکر کنید. مراحل فرعی بازی که فاجعه هستند و وقتگذاشتن برای آنها کاملا بیهوده است. مخفیکاری در بازی هم اصلا در حد مقایسه با Dishonored نیست؛ در حالی که سازندگان سعی کردهاند بازی خود را بسیار به آن شباهت دهند. نگهبانان بازی در اکثر مواقع شما را میبینند و پنهانشدن در سطلهای زباله هم ایدهای غیرقابل اجرا از سوی سازندگان بود؛ زیرا معمولا آنها متوجه حضور شما در سطل زباله میشوند. گیمپلی بازی هنوز در اواسط راه است و تیم سازنده باید تمرکز بیشتری بر این بخش بگذارد.

گرافیک بازی از دو بخش ضعیف و مناسب تشکیل شدهاست. بخش ضعیف بازی همان گرافیک فنی بازی است که پر از مشکل است. این بازی بسیار باگ دارد و هر لحظه ممکن است یک باگ در بازی ببینید. در مبارزات مشکلات گرافیکی به حداکثر میرسند و علاوه بر باگهای عجیب، فریم بازی هم ناپایدار میشود. بافتهای بازی بیکیفیت هستند و تنظیمات گرافیکی گستردهای هم در بازی وجود ندارد. We Happy Few توسط Unreal Engine 4 ساخته شدهاست ولی واضح است که سازندگان نتوانستهاند بهخوبی از این انجین استفاده کنند. بهینهسازی نامناسب بازی هم از دیگر مشکلات این بازی است و اگر سیستم قدرتمندی نداشتهباشید، مجبور میشوید که افکتهای گرافیکی را غیرفعال کنید. چهرهپردازیها اصلا مناسب نیست و از تنوع بسیار کمی هم برخوردار هستند. اما بخش مناسب گرافیک که همان گرافیک هنری بازی است، تا حدودی توانستهاست که وضعیت گرافیک بازی را بهتر کند. محیطهای بازی بسیار زیبا هستند و طراحی مناظر هم بینقص است. Wellington Wells از چند جزیره تشکیل شده و هر جزیره زیبایی خاص خود را دارد. با این حال، مناظر بازی فقط از دور زیبا هستند و وقتی به آنها نزدیک میشوید، ضعف گرافیکی بازی را میبینید. صداگذاری بازی هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و به جز شخصیت اصلی و عمو جک، صدای بقیه شخصیتها تکراری و خشک است. موسیقیهای بازی بسیار کم و کوتاه هستند و انتظار داریم که در نسخه اصلی موسیقی بیشتری ببینیم.